دکتر سید علیرضا آذرپیکان

بسیاری از افرادی که کاهش وزن‌های چشمگیر را تجربه کرده‌اند یا دوره‌های متعدد بارداری را پشت سر گذاشته‌اند، در ناحیه شکم با دو مشکل اساسی مواجه هستند؛ آسیب ساختاری دیواره شکم و افتادگی شدید پوست. در این شرایط، انجام همزمان جراحی فتق شکمی و ابدومینوپلاستی به عنوان یک راهکار جامع درمانی و زیبایی مطرح می‌شود. در گذشته، رویکرد پزشکی بر انجام دو عمل مجزا استوار بود، اما پیشرفت تکنیک‌های جراحی لاپاراسکوپی و باز، این دیدگاه را تغییر داده است.

پس از انجام جراحی زیبایی شکم یا همان تامی تاک، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های بیماران، مدیریت درن بعد از ابدومینوپلاستی است. تعبیه درن جراحی، به‌ویژه درن جکسون پرت، با هدف خارج کردن خونابه و مایع سروزی اضافی انجام می‌شود. بافت زیرجلدی در روزهای ابتدایی پس از عمل، ترشحاتی دارد که در صورت عدم خروج، منجر به تجمع مایع زیر پوست، ایجاد سروما یا حتی هماتوم بعد از ابدومینوپلاستی می‌شود. این لوله‌های ظریف، با ایجاد فشار منفی، این ترشحات زخم را به بیرون هدایت می‌کنند و فشار روی بخیه و برش جراحی را کاهش می‌دهند.

بسیاری از بیماران پس از جراحی‌های کانتورینگ بدن، با این پرسش مواجه می‌شوند که چرا شکم بعد از ابدومینوپلاستی متورم، سفت یا سنگین می‌شود؟ در هفته‌های نخست پس از جراحی، احساس کشیدگی و تورم زیر پوست کاملا شایع است؛ اما چرا بعضی بیماران احساس می‌کنند شکمشان «صاف ولی سفت» یا «ورم‌دار و نامتقارن» شده است؟ این تغییرات بافتی ناشی از واکنش طبیعی سیستم ایمنی به دستکاری‌های جراحی و تجمع مایع بین‌بافتی است.

بسیاری از بیماران پس از ترخیص، تمرکز خود را تنها بر روی مدیریت درد و تعویض پانسمان معطوف می‌کنند. اما یکی از چالش‌های پنهان که می‌تواند تمام زحمات تیم پزشکی را به خطر بیندازد، یبوست بعد از عمل شکم است. ارتباط زور زدن با فشار روی بخیه‌های داخلی و خارجی، موضوعی است که غالبا نادیده گرفته می‌شود. هر بار که فرد برای دفع تلاش مضاعف می‌کند، فشار داخل شکمی به میزان قابل‌توجهی افزایش می‌یابد که این امر می‌تواند مستقیما بر روی زخم جراحی و روند ترمیم بافت تأثیر منفی بگذارد.